حکایت عطار و شبلی و چیزهایی در مورد بهار و نوروز؛ جفنگیات بازچرخانده شده در مخچه یی از اساس معیوب.
قلم به دستم بود، هنوز سوار طیاره نشده، و سینه می خواستم به اصطلاح شرحه شرحه؛ حال زار و نزارم، عوالم رقت بارم اینجورها بود.
عاشق شده بودم دوباره بعد از انگار صد سال و دوباره درست در لحظه ی رسیده ی ملاقات، خواسته و نخواسته عازم سفر و دوباره حتی یک کلام هم نگفته؛ اینبار ولی به رسواترین وجه ، اینبار بدون بازگشت.
می بینی؟ می بینی رفیق چرا چنین دوباره و دوباره، چنین بی پروا، این واژه را می نویسم: دوباره؟ دوباره دوباره.
که حکایت عطار شد و شبلی و اصل و دودمان و بهار و نوروز ؛ فصل عشق، فصل ناکامی، فصل اندوه، فصل نامه نوشتن برای هیچکس دوباره رسیده بود.
۱ نظر:
اصل و دومان هم درست است یا اشتباه چاپی است؟
و من اینجا پیش زمینه دارم و احتمالا از معدود افرادی هستم که این دو را می خوانم و به شطرنج فکر می کنم [؟!] و بعد خیال می بردم به "بی اسب و بی وزیر گدای پیاده ایم". طبیعتا مخچه بنده هم کلی از نگفته ها و جاهای خالی را بی اجازه پر می کند، بعد به حکایت کتابدار پیر و غیره که می رسد ناگهان سوختش ته می کشد و به چی شد چی شد می افتد. حداقل اگر از اول به شنا عادت کرده بود و با قایق پیشزمینه ذهنی به کتابدار نرسیده بود،...
البته کتابدار پیر و کور دیگری هم هست به همان نام، ولی این یکی تخیّلی است و دنیای حالا مثلاً واقعی اش خیلی کوچک تر از دنیای "خیال"ی آن یکی که واقعی است.
و من منتظر بقیه بی نامه سر می مانم. راستی من اینطور نثر را (یعنی آهنگش را) خیلی دوست دارم.
ارسال یک نظر