شعله
پروانه ی پر تمسخر فنا؛ استعاره ی مرده، غبار گندیده،
غزل تهوع آور ذلیلی و زبونی و ضعف؛ بنام بلند مهر!
بی نام برای ابد، از یاد رفته الا بنام شهوت و شرم.
بی نماز لکه های کثیف و پاک نشدنی خون،
بت های ساخته از کاغذ و مرکب بی قیمت.
دزدان بی سر و پای یک هزار و یک شب؛ سیلی سخت حماقت.
زیباترین جواب برای هرگز نگرفتن،
گویا ترین گواه برای هرگز نسرودن...
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر