شب چهارده
سپیده دوباره سر زده است،
نسیم مهربان، شبنمی دوباره بر گل سرخ،
پیرمردی دوباره از خواب جسته است،
کوله باری، کمرگه کوه؛
چوبدست رها کرده، به فرش خاک نشسته،
به آوای نی لبکی:
سپیده ی سرخ دوباره سر زده است،
نماز به این سطر آغاز گشته است:
به آیه ی نور،
بهار من، سلام،
تو الهه ی من،
تو خدایگان، بانو خور!
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر